**وبی برای آرامش ذهن**
انسان آهنگی ست که خدا سروده است
در کنج قفس روزنه ای را دیدم و چه زیبا بود نوری که
از آن می تابید بر دل سرد زمان. در وجودش گرمای حقیقت چهره ی رنگ پریده ی روزگار را
سرخ می کرد ریشه ها از تپش گرمایش ریشه می رویاندند. شاخه های بی برگ جنبشی سبز به راه انداختند. و گل از
گرمای وجودش به آسمان چشم دوخته بود. من از این روزنه عشق زندگی را دیدم و در آن
وسوسه شوم زمان در تکاپوی حقیقت به فلک خیره شدم تا که از درگه او پرو بالی یابم .....
آنان که می فهمند عذاب می کشند و آنان که نمی فهمند عذاب می دهند
نوشته شده در شنبه دهم بهمن 1388ساعت
21:47 توسط عارف| |
نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت
21:56 توسط عارف| |
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
جاده ها با خاطره ی قدمهای تو بیدار می مانند
که روز را پیشباز می رفتی هر چند سپیده تو را از آن
پیشتر دمید که خروسان بانگ سحر کنند.........
به نام حق به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ...
به نام آنکه کلمه را آفرید و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم
از او بگويم.
توبه من خندیدی و نمیدانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غصب آلودبه من کرد نگاه. سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سالها هست که در گوش من آرام ، آرام خش خش گام تو تکرار کنان ، می دهد آزارم. و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا ، خانه کوچک ما سیب نداشت. ( حمید مصدق )
که روز را پیشباز می رفتی هر چند سپیده تو را از آن
پیشتر دمید که خروسان بانگ سحر کنند.........
به نام حق به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ...
به نام آنکه کلمه را آفرید و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم
از او بگويم.
توبه من خندیدی و نمیدانستی من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم باغبان از پی من تند دوید سیب را دست تو دید غصب آلودبه من کرد نگاه. سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک و تو رفتی و هنوز سالها هست که در گوش من آرام ، آرام خش خش گام تو تکرار کنان ، می دهد آزارم. و من اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا ، خانه کوچک ما سیب نداشت. ( حمید مصدق )
- طراحی قالب : بهاربيست
code -->
